logodvhn

dagbladelectra2012De Nacht van Electra: alle zintuigen open
Dagblad van het Noorden

Door Inki de Jonge
Foto: Geert Job Sevink

Sprookjesachtig festival op de Groninger wei

Electra "Heej! Hooj!" Links en rechts groe- tend zoekt het publiek een plekje aan de oever van het Reitdiep. Sommigen met een blik van: is dit niet geplaceerd? Nee. Dit is de Nacht van Electra, de nacht waarop je zelf een plekje mag zoeken, in de schuren, de wei- landen, de tenten en de strotheaters. Waar je van zonsondergang tot zonsopgang onder- gedompeld zult worden in de kunst.

Meer dan duizend bezoekers hebben zich op deze zaterdagavond met kussens en de- kens verzameld aan de voet van het gemaal De Waterwolf, waar ze de zon in het water zien schijnen terwijl het NNO aanvangt met de vuurwerkmuziek van Debussy. Hoog op het gemaal valt een merel in. Zwaluwen zigzaggen door de lucht en de zon zakt boven Zoutkamp. Aan het eind van het programma doemt de Voorwaarts Voorwaarts op. Aan boord zet De Provinciale Brassband Gronin- gen Mendelssohn’s nocturne uit Midzomernachtsdroom in. Zacht klinkt het koper in de vallende avond. De zon piept haar laatste stralen als lovertjes tussen de wolken door. "Dat leste had van mie nog wel wat langer duur’n moog’n’’, bromt een man na afloop.

geertjobseveinkdvhnweb2In de schuur van boerderij Klein Hayema zingt tenor Nico van der Meel de Winterreise voor een ademloos publiek. En als het laatste lied is verstorven, is het buiten helemaal donker. Verder gaan we, over een door fak- kels verlicht pad naar een klokkenconcert in het door architect Jano van Gils ontworpen strotheater. Het publiek zit en ligt in een arena van strobalen te luisteren naar de Mortuos plango van Jonathan Harvey en The Unanswered Question van Charles Ives, stukken als soundscapes, vervormende klokken, stemmen, echo’s, onder de wijde, wijde sterrenlucht. Betoverend.

In de Hellehut leest Gerrie de Vries voor uit Dante’s Hel in een Bedoeinentent, aan het eind van een pad waar beeldend kunstenaar Anne Hilderink de eerste zinnen van het boek heeft uitgehouwen. Het publiek prevelt de woorden die langzaam oplichten onder hun zaklantaarns, als in gebed.

Met een pontje kun je naar de overkant van het Reitdiep, waar kalfshutjes staan om een dutje in te doen, en waar Rik ter Horst je door een telescoop naar de M13 laat kijken; een klontje sterren om de hoek van de Melkweg. De vier strijkers van het Ives ensemble spelen in Klein Hayema Morton Feldman’s Strinquartet II; een 5 uur durend stuk, dus nonstop, tot de zon weer opkomt. Fluisterzachte muziek is het, regelmatig als de ademhaling van een slapend kind, verzonken in een ragfijn spinnenweb van telkens veranderende dromen.

Bij boerderij Lammerburen draait Bill Viola’s fraai vormgegeven film Ascension, over een man die verdrinkt; een onthutsende er- varing van tien minuten. En dan, aan het eind van deze nacht, is het wachten op de rozevingerige dageraad, in hangmatjes op de dijk. Helaas draagt de dageraad grijze handschoenen; de opkomende zon gaat schuil achter de wolken. Mooi dramatisch beeld. En we duizelen naar huis. Wat een nacht.

Bron: Dagblad van het Noorden
2012