telegraafelectra2012Peppie Wiersma organiseert klein kunstenfestival op Gronings platteland

 

De Nacht van ELECTRA
Door THIEMO WIND

Electra is niet meer dan een buurtschap, aan de rand van de provincie Groningen, op de grens met Friesland. Het is een idyllische omgeving. Hier organiseert Peppie Wiersma van 14 tot 15 juli de ‘Nacht van Electra’, met muziek, videokunst, literatuur en andere kunstvormen. “Alles spreekt hier tot de verbeelding.”

We ontmoeten haar bij de meest beeldbepalende plaats van Electra, gemaal De Waterwolf. Het bouwwerk uit 1920 probeert zich even machtig te tonen als het Reitdiep. In de wei op de ene oever zal zaterdagavond het Noord Nederlands Orkest zitten. Aan de overzijde van het water mag het publiek plaatsnemen. Wiersma: “Om vijf voor tien gaat de zon onder. Dan komen de fanfares aanvaren en die spelen samen met het orkest als toegift de nocturne uit Mendelssohns Midzomernachtsdroom.”

“Je bent te romantisch, zegt iedereen tegen me. Daar doe je niks aan. Als je hier bent, ontstáát het gewoon.” Zelf woont Wiersma ongeveer om de hoek, sinds ze verliefd raakte op een huisje. “Hier liggen geen roots of iets. Ik kom uit Den Haag en heb 25 jaar in Amsterdam gewoond. Soms heb je dat. Dan weet je: hier moet ik wezen. In deze omgeving heb ik pas de rust gevonden dit soort projecten uit te denken en te realiseren.”

Ze heeft een halve baan als paukenist van de Radio Kamer Filharmonie in Hilversum. Speelt ook bij de Nederlandse Bachvereniging, bij Collegium Vocale Gent, en steeds vaker bij het Freiburger Barockorchester. “Vaak rijd ik ’s ochtends in alle vroegte weg. Dan kom ik hier langs, zie ik de zon opkomen, en dan is het zó mooi. Ook de nacht is nog echt de nacht. Aardedonker, stil. Er is geen enkele snelweg in de buurt. Je hoort alleen het land.”

“Vorig jaar op 14 juli ben ik hier al een nachtje gaan slapen, of nou ja, naast mijn tentje gaan zitten. Je moet toch weten wat je aanbiedt. Het is mooi dat te ervaren. Precies weten hoe laat de zon ondergaat en weer opkomt, wanneer de vogels beginnen met fluiten.” Wierma wijst op boerderij Klein Hayema, waar Die Winterreise van Schubert zal klinken op de overgang van het licht naar het duister. “Als het publiek weer buiten staat, is het echt donker.”

Langs een aardappelveldje lopen we naar een belendend weiland. Hier komt een ‘strotheater’. Een vogelhut zal dienstdoen als sterrenwacht. In een Hellehut wordt Dante voorgelezen. Wie met een bootje naar de overkant vaart, kan luisteren naar een verstild strijkkwartet van Morton Feldman. In de schuur van Lammerburen is een video-installatie van Bill Viola te zien. De volhouders? Zij worden bij zonsopgang beloond met koffie en croissants.

Drie keer eerder organiseerde Wiersma een Nacht van Electra. Gefilmde sfeerimpressies op de website geven een goede indruk. Zo uitgebreid als nu was het programma niet eerder. “Een hele Nacht wilde ik al heel lang, maar ik had de tijd nodig er zorgvuldig over na te denken. Het moet prachtig zijn en ook leuk. Dat is geen gemakkelijke combinatie. Voor je het weet verval je in een soort braderie, en dat is niet mijn bedoeling. Alles moet in elkaar grijpen en niets mag elkaar bijten.”

“Als het regent, hebben we pech. Maar veel van de evenementen zijn wel overdekt. ’s Nachts zijn er bovendien plekken waar vuur is en waar je even kunt gaan liggen. Drinken, goed eten: we bieden alles voor een comfortabel verblijf. Eén ding weet ik nu al zeker: deze Nacht is zo voorbij…”

Bron: De Telegraaf
2012

chat

Nieuws & Updates

Wilt u op de hoogte gehouden worden over de nieuwe ontwikkelingen rond De Nacht van Electra?

Meld je aan voor de Nieuwsbrief met de laatste nieuwtjes of volg ons op Twitter en Facebook.

Stuurt u ons een email, dan ontvangt u van ons de laatste updates.